Καλό Σεπτέμβρη.(Σε
καμιά σπηλιά σε είχαν ;Δεκαεννέα μέρες
έχει που μπήκε),θα
πείτε και δίκιο θα έχετε.Όμως κάπως
πρέπει να ξεκινήσει και αυτό το άμυρο
το άρθρο(!)Χωρίς άλλο πρόλογο λοιπόν θα
μπω κατευθείαν στο θέμα.Αυτή τη φορά θα
ακολουθήσω ένα λίγο πιο προσωπικό στυλ
, παρεκλίνοντας από το “τρίτο ενικό”.Μέρες
τώρα στο μυαλό μου τριγυρίζει η συγχωρεμένη
η γιαγιά μου.Λίγο που κλείσαν τρία χρόνια
από το θάνατό της ,λίγο το όλο θέμα των
προσφύγων και του θανάτου μικρών παιδιών
μια σκέψη δημιουργήθηκε.Από αυτές που
κάνεις ,όπως είπε και ένας φίλος, λίγο
πριν παραδωθείς στη κούραση της ημέρας.Τη
είναι η ζωή τελικά,και πιο σημαντικά
πόσο ανήμποροι είμαστε σε συγκεκριμένα
θέματα.
