Το σκέφτηκες αυτό;

Καλό Σεπτέμβρη.(Σε καμιά σπηλιά σε είχαν ;Δεκαεννέα μέρες έχει που μπήκε),θα πείτε και δίκιο θα έχετε.Όμως κάπως πρέπει να ξεκινήσει και αυτό το άμυρο το άρθρο(!)Χωρίς άλλο πρόλογο λοιπόν θα μπω κατευθείαν στο θέμα.Αυτή τη φορά θα ακολουθήσω ένα λίγο πιο προσωπικό στυλ , παρεκλίνοντας από το “τρίτο ενικό”.Μέρες τώρα στο μυαλό μου τριγυρίζει η συγχωρεμένη η γιαγιά μου.Λίγο που κλείσαν τρία χρόνια από το θάνατό της ,λίγο το όλο θέμα των προσφύγων και του θανάτου μικρών παιδιών μια σκέψη δημιουργήθηκε.Από αυτές που κάνεις ,όπως είπε και ένας φίλος, λίγο πριν παραδωθείς στη κούραση της ημέρας.Τη είναι η ζωή τελικά,και πιο σημαντικά πόσο ανήμποροι είμαστε σε συγκεκριμένα θέματα.

Πριν αρκετές μέρες βρέθηκαν τα άψυχα σώματα μικρών παιδιών ξεβρασμένα στην ακτή.Θρήνος από τις οικογένειες ,κοινωνική ευαισθητοποίηση και πολιτικός απολογισμός.Όμως η ουσία είναι ότι κάποιες ζωές δεν πρόλαβαν καν να ολοκληρωθούν ,ή έστω να ανθίσουν.Μπορεί η επιστήμη να φέρει πίσω αυτά τα πρόσωπά;Μελέτες και μελέτες για το πως θα αντιμετωπιστεί ο κινδυνος του θανάτου.Καμία όμως δεν στέφθηκε με επιτυχία όσο αναφορά την νίκη άπαξ και συμβεί το δυσάρεστο.Από αρχαιοτάτων χρόνων ελιξήρια και άλλα σκευάσματα εγγυούμενα την διαμονή στο κόσμο των ζωντανών πρόσφεραν πλούτο σε αδίστακτους.Κανένα όμως δεν είχε τα επιθυμητά αποτελέσματα.

Όλη αυτή η αναζήτηση ,μάταιη όπως είναι ,πλέκει ένα μύθο γύρω από το θάνατο και τη ζωή.Στις περισσότερες θρησκείες το καλό ταυτίζεται με τη ζωή ,αφού είναι οικία στον άνθρωπο ,ενώ ο θάνατος κυριεύεται από ένα κλίμα φόβου και κρυψινισμού.Δεν είναι τυχαίο που σε όποιες συζητήσεις το θέμα “θάνατος” συνοδεύεται από δυσαρέσκεια στο βλέμμα των συνομιλητών.

Αυτή η αδιαφορία όμως πολλές φορές οδηγεί στο να μετανιώνουμε αργότερα.

Ζούμε τη ζωή χωρίς να αντιλαμβανόμαστε πόσο εύθραυστη είναι.Από τη μια στιγμή στην άλλη μπορεί οι όποιοι δεσμοί μας ενώνουν με τα γύρω άτομα να κοπούν .Όχι αναγκαστικά από τη δική μας πλευρά όσο από την δική τους.Και επειδή δεν θέλω να μετατρέψω το κείμενο σε πασιφιστικό μανιφέστο ,θα δώσω ένα παράδειγμα που όλοι μπορούν λίγο πολύ να ταυτιστούν.Μιλάς με ένα αγαπημένο άτομο.Θυμώνεις και μαλώνεται.Κρατάς το θυμό απο ένα λεπτό μέχρι και χρόνια.Σκέφτηκες ποτέ πως μέσα σε αυτό το λεπτό υπάρχει πιθανότητα να συμβεί κάτι που θα σε κάνει να μετανιώνεις για όλη σου τη ζωή;Αυτό που θέλω να πώ ,και χρειάστηκε να γράψω μια σελίδα για να το εκφράσω ,είναι να αντιμετωπίζετε κάθε λεπτό σαν να είναι το τελευταίο σας.Όχι αναγκαστηκά μίζερα ή καταθλιπτικά!Απλώς να γεμίζετε ακόμα και αυτό το λεπτό με χαρά και ευγνωμοσύνη.Κάποιες ,ως αρκετές φορές ,θα παρεκλίνετε από αυτό το μοτίβο εντούτοις να επανέρχεστε.Προσπαθήστε να έρθετε πιο κοντά με τους ανθρώπους που σας ενδιαφέρουν , συζητήστε, ανταλλάξτε απόψεις.Θα έρθει μια μέρα που αυτή η αναβολή για αργότερα θα είναι οριστική και μη αναστρέψιμη.Τότε εσείς ίσως θυμηθείτε ,σε μια βραδινή σκέψη ,τι αναβάλλατε.Όμως θα είναι αργά.

Εικόνα από:http://www.prolipsis.gr/index.php?id=32,59,0,0,1,0