Ιανουάριος

Πολλές φορές ο άνθρωπος κάνει σχέδια και ο Θεός γελάει.Τουλάχιστον έτσι έλεγαν οι παλαιοί.Πόσες φορές άραγε δεν είπε ο καθένας θέλω να κάνω “αυτό” και πρακτικά αμέλησε την ίδια του την επιθυμία(!)Είτε λόγω δουλείας, είτε τεμπελιάς ή και απλής αφέλειας.Κακή εκτίμηση της ροής του χρόνου ίσως;

Ο κόσμος κινείται ,η ζωή περνάει και πολλές φορές ο καθένας βρίσκεται μαριονέτα καταστάσεων και συγκυριών που εμφανίζονται μπροστά του.Μια ματιά στη καθημερινότητα.Απεργίες , μπλόκα,συνεντεύξεις ,φόροι ,δημιουργικές ασάφειες.Και μέσα σε αυτό το θέατρο του παραλόγου βρίσκεται ο άνθρωπος.Ξυπνά,τρώει ,δουλεύει ,αγαπά ,κοιμάται .Και πάλι από την αρχή.

Όμως  ευχαριστεί ποτέ για όσα του δίνονται;Και εδώ δεν γίνεται αναφορά στα κατά βάση υλικά αγαθά ,που με τα παρόντα δεδομένα η ερμηνεία του “δίνω” κατάντησε “πετάω άδειο δίσκο  περιμένοντας να επιστρέψει γεμάτος”, αλλά στα πνευματικά αγαθά.Είτε θρήσκος είτε άθεος βλέπει  ποτέ για λίγο αυτή τη μαγική σβούρα, που λέγετε ζωή;

Όχι.Προτιμά να “ενημερώνεται” ,να τρέμει μήπως γίνει το επόμενο θύμα των εποχιακών απειλών,να φθονεί ό,τι δεν του ανήκει ή είναι διαφορετικό ,να καταχράζεται την ελαστικότητα των γύρω του ,να προκαλεί χωρίς να ξέρει τα όρια του γιατί ...δημοκρατία!Ή πολύ απλά να τελεί ιεροτελεστικά τις βρεφικές του συνήθειες.Οταν κάποιος παρομοιάζει με βρέφος ανάλογες θα είναι και οι συμπεριφορές απένατι του.Άλλωστε τα βρέφη δεν μπορούν να αποφασίσουν για τίποτα..Το γνωστό τρίπτυχο;....Και ας γίνει δεκτό πως σήμερα λίγο πολύ ένας παλιμπαιδισμός υπάρχει.Μολαταύτα  έχει τίποτα θετικό; Τα παιδιά συνήθως εκπλήσσονται με ό,τι νέο.Κάθε μέρα είναι η αρχή μίας νέας ιστορίας.Δυστυχώς όμως μεγαλώνοντας και αυτά πέφτουν στη παγίδα.Αφήνουν να χαθεί το στοιχείο της ιστορίας και ζούν ρουτινιάζοντας.

Κάποιοι άνθρωποι όμως παραμένουν παιδιά.Είναι οι γενναίοι που λίγο πολύ έχουν δεί πως πάει η ιστορία.Και αντί να παρατηρούν τη σβούρα γυρίζουν μαζί της.Μέσα σε αυτούς είναι και εκείνοι που έζησαν το δικό τους παραμύθι.Με  λιβάδια ,γάργαρα νερά ,λαμπερά δάση αλλά και  δράκους , κακές μάγισσες και σκληρά τέρατα που βρίσκονται σε κάθε ιστορία.Αυτοί οι άνθρωποι αποτελούν μια μικρή φωτιά στη καρδιά του καθενός ,που τους φωνάζει  :

Ε!Εσύ.Που όλο αγχώνεσαι και παραπονιέσαι.Σταμάτα για λίγο και δες το νερό που τρέχει στο ποτάμι.Μη βιαστείς να με πεις ονειροπόλο ή αργόσχολο.Πάρε κουράγιο από μένα και ζήσε.Ζήσε τη ζωή που θα ήθελες να ζήσουν όσοι αγαπάς.Και όταν βρίσκεις τα δύσκολα εγώ εδώ θα 'μαι.Μέσα στο παραμύθι, να σου θυμίζω να ζείς!

Υ.Γ

Αν και δεν μου αρέσει καθόλου μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα,ειδικά για τέτοια ζητήματα,θα ήθελα να εκφράσω ένα μεγάλο ευχαριστώ για όλες τις παιδικές αναμνήσεις που έβαλες λίγο από το χρώμα σου.Και ένα συγνώμη γιατί μέσα στην ανάγκη να κρατήσω την παιδική εικόνα σου έχασα την ενήλικη .Καλό παιχνίδι κοντούλα λεμονιά μας...